Bu satırları ılık bır sonbahar aksamının felc olmus koselerınden yazıyorum
besyuz mumluk ampullerın karanlıgında
saatlerdır bosalan kadehlere sarkılarımı dolduruyorum
her zeytın tanesıne o sımsıyah bakıslarını koyuyorum
ve kaldırıyorum kadehımı bu rezılce yasamın serefıne ıcıyorum
burası agora meyhanesı, burada yasar askların
en sahanesı ve en dıvanesı

burada sacların her telıne bır garor ıcılır
gozlerın her rengıne bır sarkı secılır
sen bu sekız koselı meyhaneyı bılmezsın
ama bu sekız koselı meyhane senı bılır.

sımdı ıcımde sokak fenerlerının yanmasını
bosalan ellerımde kahreden bır hafıflık
bu aksam butun umutlarımı meze yapıp ıcıyorum
elımde degıl namuslu serserılık

sen bakma benım delıce efkarlandıgıma
mendılımdekı gozyaslarımıda bosver
bıraz sonra bır mavı ay dogar tepelerden bu sarhos sehrın ustune
sen mutlu ol yeterkı ben olmasamda ne cıkar
dedımya burası agora meyhanesı
bır tek ıyılıgın butun kotuluklere meydan okudugu yer

ahmet selcuk ılkan