evde bir sessizlik coktu. gozlerimiz oylesine duvarlara yerle bakar oldu. diyecek sozumuz, yapacak birseyimiz yok gibi, oylece kalakaldik bulundugumuz yerde. cogumuz oturdugumuz koltukca, biri zorla yerlestigi bir sandalye ve digeride comeldi yere...

"beyinde kotu huylu tumor, caresiz ve ömrü az"... bunu duyunca insan ne dusunebilirki zaten. veya buna benzer her hastalik olabilir birinde. anneannem gerci yasli, yasamis guzel ve cogunlukla aci hayatini. ama yinede yakinindan, tanidigin en iyi insan, icinden birine boyle demeli, inandirmak istemez hicbirzaman. gercekler acidir. ne yapabilirizki dua etmekten baska? hayirli imanla ölsün diyolar digerleri. onlarin ici acirmi bizimki gibi. dayanabilirmi? dayanmak istermi? aglayip icimi dokmek istiyorum. dua ederken ne diyebilirimki rabbime. veren cani o alir biliyorum. benim canimi al diyememki. hayirlisi hayirlisi hayirlisi... sabrimizi ölcüyor biliyorum. bize sabir ver. direnmeyi ogret. icimizin agrimasina ragmen bazi durumlara ve kisilere en onemlisi, seytana karsi guclu olmamizi sagla. bize sabir ver. ihtiyacimiz senden gelen birseydir.

varmi kotu haberin cabuk yayilmasi... ve zamanin hayatin durdugu o vakit... kopacak noktayi beklemek ne zor...