Yüreğime adını yazdığım sevgiliye itafen!...

Söze nasıl başlamalıyım bilmiyorum.anlatmanın kafi gelmediği yerlerde yazmaya sığınan yüreğim , bu defa onu bile başaramamanın ezikliğini duyuyor içinde.
Karanlık gecelerimin aydınlık sabahı!...bir günü daha özleminle kapatıyorum.çoğu zaman bir soluk kadar yakın olsan da bana , bazen bir ufuk kadar uzak olduğunu hissediyorum içim parçalanarak.istediğinde dokunamamanın ezikliğini şimdi daha iyi anlıyor buruk yüreğim.senin düşünerek daha kaç sabah tüketirim ve kaç gece daha adını sayıklayarak uyanırım?inan bilmiyorum?.
özleminin talan ettiği bu yürek şimdilerde mahşer yeri sevdiğim.acımasız bir gün doğumu alıp gider diye seni ellerimden , karanlık gecelere mahkum ettim kendimi.doğmasın günlerim yanımda sen olmayacaksan.ve bitmesin günler sabahına kaderimde yazmayacaksan.
Aydınlığın karanlığa düştüğü yerlerde ve denizlerin sahillere vurduğu zamanlarda aşığım sana.bir gün doğumu belki ay tutulması?belki de ölümün olduğu yerde vurgunum sana?bir ömür aidim sana ve sende bana.

İstediğin yazmamdı sadece.ama kelimeler yetmez ki bende ki seni anlatmaya.öyle büyüksün ki içimde.ne yazabilirim ne anlatabilirim.sadece doyasıya yaşamak isterim.seni , sevgimi , kaderimi??..ve sana ait her şeyi.
Ve isterim bir yağmur tanesi olup avuçlarına düşmeyi.dizlerime yattığında saçlarını okşamayı.isterim senden gelecek her şeyi.belaysa en beterini.sevdaysa en derinini.

Bir gün ayrılırsa yollarımız ve gitmek gerekirse başka yerlere ?? ne yaparım bilmiyorum.hasretinle bir saate tahammül edemeyen yüreğim yokluğunun altında ezilir , parçalara bölünür?.kimseye boyun eğmeyen benliğim karşında masum bir çocuk kadar aciz.beni senden beni sevginden mahrum etme sevdiğim.her şeye dayanılır belki ama buna asla.

Bilmiyorum duymak istediklerin bunlarmıydı.belki anlatamadım kendimi sana.ama inan bunlar benim derinlerimde yeşeren sade ve temiz bahar çiçekleriydi.sana olduğum gibi geldim.senide olduğun gibi kabullendim.

Yaşanan her şeye değerdi.seninle geçen her dakika bir ömre bedeldi.

SENİ SEVİYORUM!...